Lidya'nın eski topraklarında, ruhun derinliklerinde gezinen bir gölge var hâlâ. Bağ bozumunun coşkulu şenliklerinde, kadehler onun anısına kalkıyor; Paktolos Nehri'nin suları, adını fısıldarken hüzünle akıyor…
Lidya'nın eski topraklarında, ruhun derinliklerinde gezinen bir gölge var hâlâ. Bağ bozumunun coşkulu şenliklerinde, kadehler onun anısına kalkıyor; Paktolos Nehri'nin suları, adını fısıldarken hüzünle akıyor. Yüzyıllar sonra Hermos Ovası'nda, tütün yaprakları arasında kaybolan bir yürek, kendini yeniden buluyor. Kırmızı rujlu dudakların arasında, kibrit ateşiyle tutuşan bir anı gibi yanıp kül oluyor; yaşamın acımasız rüzgârında savrulup gidiyor. Geçmişin izleri, bugünün acılarıyla birleşirken, kaybolan zamanın izini sürüyor bu dizeler. Anılar, özlemler ve kırılgan umutlar arasında, insanın içindeki o sonsuz yolculuğu anlatıyor.
