Dağlara baktığınızda, içinizde bir yerlerde ben de var olurum; sanki eve dönmüş gibi hissettirir, yüzünüzde annenizin sıcaklığını uyandırırım. Odanın ışığı yeterince aydınlık olduğunda, kendimi saymaya…
Dağlara baktığınızda, içinizde bir yerlerde ben de var olurum; sanki eve dönmüş gibi hissettirir, yüzünüzde annenizin sıcaklığını uyandırırım. Odanın ışığı yeterince aydınlık olduğunda, kendimi saymaya başlarım arkanızdan. Dağlara bakınca, kıyınız kadar güzel olabilir miyim acaba? Bu dizeler, iç dünyanızda kaybolan bir yansıma gibi size sesleniyor; varlığınızla yokluğum arasında bir köprü kuruyor. Sözcükler, tıpkı bir nefes gibi akıyor sayfalardan; her biri sizi başka bir duyguya, başka bir anıya taşıyor. Didem Gülçin Erdem’in kaleminden dökülen bu şiirler, sessizliğin içinde bir fısıltıya dönüşüyor.
