Bayram Zıvalı'nın *Olağanhiçç*'inde günler, şairin kaleminden dökülen her satırda başka bir anlam kazanıyor. Sarhoş bir üzümün tadında eriyen anlar, belleksiz gecelerin karanlığında kaybolurken, yaşamın…
Bayram Zıvalı'nın *Olağanhiçç*'inde günler, şairin kaleminden dökülen her satırda başka bir anlam kazanıyor. Sarhoş bir üzümün tadında eriyen anlar, belleksiz gecelerin karanlığında kaybolurken, yaşamın çürümüş yanlarıyla arasına mesafe koyuyor. Kokusu, yuvası sandığı o evin aslında hiçbir zaman evi olmadığını fark etmeden, yirmi iki Haziran'ın sıcağına dönüşen bir yolculuk başlıyor. Her dize, unutulmuş bir anıyı canlandırıyor; geçmişin gölgesinde savrulan bugünü, kelimelerin kırılganlığıyla yeniden şekillendiriyor. Zıvalı, sıradanın içinde gizlenen olağanüstüyü, hüzünle yoğrulmuş bir dille anlatıyor; okuru, kendi yalnızlığının aynasına bakmaya davet ediyor.
