Rüzgârın avucunda savrulan bir yaprak gibiyiz; ne kadar çabalarsak çabalayalım, kaderin akışına direnmek mümkün mü? Boş bir denizde, içi hava dolu küreklerle çırpınırken, çelikten bir gemiyi…
Rüzgârın avucunda savrulan bir yaprak gibiyiz; ne kadar çabalarsak çabalayalım, kaderin akışına direnmek mümkün mü? Boş bir denizde, içi hava dolu küreklerle çırpınırken, çelikten bir gemiyi yüzdürebileceğimize inandık bir an. Yönümüzü biz mi belirledik sanmıştık? Koştuk, didindik, ama her seferinde değişen kendimize yetişemedik. Hava dolup boşalan ciğerlerimize bile söz geçiremezken, değiştirebileceğimizi sandık: bir insanı, bir kararı, görünen bir yolu, hatta belki kendimizi. Oysa zamanın o kutsal ellerinde yoğrulup harman olacağız. Gün gelecek, "Bu elim benim elim değil" diyeceğiz. Belki de pişeceğiz ateşinde, kim bilir?