Aliş’in öfkesi, bazen içindeki fırtınaları durduramadığı anlarda kanat çırpar gibi yükselir. Tıpkı havada uçuşan, sesleriyle her yeri dolduran bir kuş sürüsü gibidir duyguları. Peki ya bu öfke, bir orkestraya…
Aliş’in öfkesi, bazen içindeki fırtınaları durduramadığı anlarda kanat çırpar gibi yükselir. Tıpkı havada uçuşan, sesleriyle her yeri dolduran bir kuş sürüsü gibidir duyguları. Peki ya bu öfke, bir orkestraya dönüşebilse? Aliş, öfkesini susturmaya çalışmaktan vazgeçtiğinde, onu yönetmeyi öğrenir. Artık her duygu, notalar halinde akar; bazen tiz, bazen pes, ama hep uyumlu. Duygularının misafir olduğunu fark ettiğinde, onları ağırlamanın bir yolunu bulur. Sen de içindeki gürültüyü bir melodi haline getirmek istersen, Aliş’in hikâyesine kulak ver. Belki sen de kendi orkestranı yönetmeye başlarsın.
