Sevgi, içimizden taşan bir duygu; onu saklamak değil, yaşamak gerekiyor. Ne kadar hissediyorsak, o kadar varız aslında. Kalbimizin rengini seçmek elimizde: bazen aşkla dolu, bazen kırgınlıkla kararmış. Öyle…
Sevgi, içimizden taşan bir duygu; onu saklamak değil, yaşamak gerekiyor. Ne kadar hissediyorsak, o kadar varız aslında. Kalbimizin rengini seçmek elimizde: bazen aşkla dolu, bazen kırgınlıkla kararmış. Öyle derin severiz ki birini, o sevmeyi unutur; bizim için siyah beyaz bir dünyaya dönüşür her şey. Sevmeyi seviyoruz, evet, ama sevilmeyi daha çok. Çünkü sevildiğimizi hissetmek, yaşadığımızı kanıtlar bize. Ne yazık ki öpülen her prens, bir kurbağaya dönüşür zamanla. Aşkın yokluğunda, rüzgârda savrulan bir yaprak gibiyizdir; bazen hafif bir meltemde, bazen fırtınada oradan oraya sürükleniriz. Yeşilimiz solup kahverengiye döner, kurumaya yüz tutarız yavaş yavaş. Gelin, kalbimizin rengini birlikte seçelim – belki bu kez aşkla birlikte.
