Gözlerini kapattığında geride bıraktığı yollar uzanıp gidiyor, açtığında ise önünde bitmek bilmeyen bir ufuk beliriyordu. Her adım, sanki aynı noktada dönüp durmanın sessiz bir kanıtıydı. Aydın Özü’nün…
Gözlerini kapattığında geride bıraktığı yollar uzanıp gidiyor, açtığında ise önünde bitmek bilmeyen bir ufuk beliriyordu. Her adım, sanki aynı noktada dönüp durmanın sessiz bir kanıtıydı. Aydın Özü’nün *Ney’ime* romanı, bu kısır döngünün içinde kaybolan bir ruhun hikâyesini anlatıyor. Kahramanı, geçmişin gölgesinden kurtulamazken, geleceğin de ona uzak bir hayal gibi göründüğü bir noktada buluyoruz. Yüz seksen sayfalık bu kısa ama yoğun metin, insanın kendi içine çekildiği anlarda nasıl da yabancılaştığını, tanıdık sandığı yolların aslında hiç değişmediğini ustaca işliyor. Sade bir dille yazılmış olmasına rağmen, her cümle derin bir sorgulamanın kapısını aralıyor. Yolculuk metaforunun ötesinde, bir varoluş meselesine dönüşen bu roman, okuru kendi yalnızlığıyla baş başa bırakıyor.
