İlkbaharın ilk ışıklarıyla birlikte yine geldiler. "Kocalarınızın yanına götüreceğiz," diye seslendiler kadınlara, çocukları da yanlarına almalarını söylediler. İkinci ve son kafileydiler artık. Çığlıklar…
İlkbaharın ilk ışıklarıyla birlikte yine geldiler. "Kocalarınızın yanına götüreceğiz," diye seslendiler kadınlara, çocukları da yanlarına almalarını söylediler. İkinci ve son kafileydiler artık. Çığlıklar göklere yükselse de, zulmün cellatları duymazdan geldi. Gözleri sadece ganimetin, vicdanları ise ayaklar altına alınmış bir meta gibi değersizleşmişti. Toplama yerlerinde kurulan pazarlarda her şey pahalıydı, yalnızca insanlık ucuzlamıştı. Ama aralarında hâlâ direnenler vardı. Gizlice, zaptiyelerin gözünden kaçırabildikleri çocukları analarından aldılar, genç kızları kurtardılar. Onlara evlatlık ya da cariye dediler soranlara, Azrail’in pençesinden sakladılar. Evler talan edildi, bağlar bahçeler viraneye döndü. Toprak suskunlaştı, kuşlar sustu, kurtlar bile ulumaz oldu acıdan. Üzerlerine kara bulutlar çöktü vadilerin, derelerin. Fırat, kan kırmızısına büründü öfkeden. Gözler hâlâ kapalı, kulaklar sağır,.
