Gece lambalarını yaktığında, gölgeler eşyaların ardına saklanıyor sanki. Her köşede ayak izleri, fısıldaşmalar, unutulmuş dokunuşlar var. Saç telleri her yerde, gözleriyse hiçbir yerde değil. Birdenbire bir…
Gece lambalarını yaktığında, gölgeler eşyaların ardına saklanıyor sanki. Her köşede ayak izleri, fısıldaşmalar, unutulmuş dokunuşlar var. Saç telleri her yerde, gözleriyse hiçbir yerde değil. Birdenbire bir elma yuvarlanıverir ayaklarının dibine, ıslık çalarsan belki de bir gölge çıkar karşına. Arifiye’de geçen o günlerde, Nâzım’ın dizeleriyle doluydu odalar. Eve her adım attığında, saatler on biri on üç geçe duruyordu sanki. Zaman, anıların arasında kaybolup gidiyordu. Her şey bir rüya gibi, hem yakın hem de ulaşılmaz.
