Acıların gölgesinde bile umut kırıntıları saklamayı başardım zamanla. Ya Tuğçe? Onun hikâyesi hiç aydınlığa kavuşabildi mi? Sanmıyorum. O hep karanlığın içinde kaybolup gitti, ben ise yolun daha ilk…
Acıların gölgesinde bile umut kırıntıları saklamayı başardım zamanla. Ya Tuğçe? Onun hikâyesi hiç aydınlığa kavuşabildi mi? Sanmıyorum. O hep karanlığın içinde kaybolup gitti, ben ise yolun daha ilk adımlarındaydım. İçimdeki sancı, Tuğçe’ye sarılmama neden oldu bir süre. Sonrası ise sessiz bir uzaklaşmaydı... Hayatın kırılgan çizgilerinde kaybolanlar, bazen sadece bir isim olarak kalır bellekte. Bu satırlar, o ismin izini sürüyor.