Trenin keskin düdüğüyle birlikte her şey bir anda gerçek oluverdi. Peronda duranlar, el sallayanlar, vedalaşanlar... Oysa içimde bir yerlerde son anda vazgeçeceğimi, trenden atlayıp geri döneceğimi ummuştum…
Trenin keskin düdüğüyle birlikte her şey bir anda gerçek oluverdi. Peronda duranlar, el sallayanlar, vedalaşanlar... Oysa içimde bir yerlerde son anda vazgeçeceğimi, trenden atlayıp geri döneceğimi ummuştum. Ama olmadı. Raylar üzerinde yavaşça kaymaya başlayan trenle birlikte, ayrılığın soğukluğu bedenimi sardı. Camdan dışarı bakarken, uğurlamaya gelmeyenlerin yokluğunu hissettim. Belki de bu yolculuk, sadece bir başlangıçtı. Belki de her ayrılış, yeni bir hikâyenin ilk sayfasıydı. Çantam yanı başımda, yalnızlık ise tam karşımda duruyordu. Gidiyordum işte; ama nereye? Hayatın akışı içinde, bazen cevaplardan çok sorularla dolu bir trende yol almak gerekiyordu. Tolstoy’un dediği gibi: Ya bir insan bir yolculuğa çıkar ya da şehre bir yabancı gelir. Ben ise her ikisini birden yaşıyordum.
