Öğrenmenin doğası uzun yıllar boyunca yalnızca bireyin zihinsel süreçlerine odaklanarak ele alındı. Bu yaklaşım, bilginin edinilmesini kişisel bir çaba olarak görse de aslında öğrenmenin çok daha karmaşık ve…
Öğrenmenin doğası uzun yıllar boyunca yalnızca bireyin zihinsel süreçlerine odaklanarak ele alındı. Bu yaklaşım, bilginin edinilmesini kişisel bir çaba olarak görse de aslında öğrenmenin çok daha karmaşık ve dinamik bir olgu olduğunu göz ardı etti. Örneğin Piaget’nin kuramı, bireyin çevresiyle uyum sağlamak için zihinsel yapılar oluşturduğunu savunur. Bu yapılar, birey çevresindeki olayları açıklayabildiği sürece sabit kalır. Ancak karşılaşılan yeni ve açıklanamaz durumlar, zihinsel bir dengesizlik yaratır. Birey, bu dengesizliği aşmak için mevcut bilgilerini yeniden yapılandırarak yeni bir denge kurar. Ne var ki bu tür yaklaşımlar, öğrenmenin sosyal ve kültürel bağlamdan bağımsız, yalnızca bireysel bir süreç olduğu varsayımına dayanır. Oysa gerçekte öğrenme, çevreyle etkileşim içinde şekillenen, toplumsal ve kültürel unsurlarla iç içe geçmiş bir olgudur.
