Sözcükler paslandığında, yokluğun ağırlığına dayanmak güçleşir. Gözleri rüzgârda savrulan bir annenin şefkati, avuçlarında gökyüzünü saklar gibi gelir insana. Bazen kelimeler yetmez, suskunluk daha derin bir…
Sözcükler paslandığında, yokluğun ağırlığına dayanmak güçleşir. Gözleri rüzgârda savrulan bir annenin şefkati, avuçlarında gökyüzünü saklar gibi gelir insana. Bazen kelimeler yetmez, suskunluk daha derin bir anlam taşır. O zaman eller göğe açılır; yüzünde annenin dokunuşunu hissetmek, kaybın acısını biraz olsun hafifletmek için. Sami Özbil’in dizeleri, yokluğun gölgesinde filizlenen özlemi, sessiz bir çığlık gibi fısıldar. Her satır, anıların izinde kaybolan bir yüreğin titreşimlerini taşır. Kırılgan ama güçlü, yalnız ama umutlu... Bu şiirler, annenin gölgesinde saklı kalanları, nar taneleri gibi dağılan hatıraları toplar.
