Güneş batarken mavinin son ışıklarıyla karanlık arasında sıkışıp kalanlar var; ne tam aydınlıkta kalabilen ne de geceye teslim olabilen. Her şeyin bir sona doğru savrulduğu o ince çizgide, kaybolup gidenler…
Güneş batarken mavinin son ışıklarıyla karanlık arasında sıkışıp kalanlar var; ne tam aydınlıkta kalabilen ne de geceye teslim olabilen. Her şeyin bir sona doğru savrulduğu o ince çizgide, kaybolup gidenler, bir yerden kopup başka bir yere tutunmaya çalışanlar... Serpil Güldalı’nın şiirsel dili, günün son ışıklarının eriyip gittiği o anları, umutsuzluğun ve direncin iç içe geçtiği o sessiz çığlığı yakalıyor. Altmış dört sayfada, yaşamın kırılganlığını ve insanın çaresizliğini anlatan bu kısa ama derin metin, okuyucuyu mavinin solgunluğunda kaybolmaya davet ediyor.