İsmail Kocatürk’ün *Naftalin Kokulu Güller*’i, sessizliğin ve yalnızlığın ağır bastığı anlarda yüreğe sızan bir hikâye. Her satır, kaybolan anılarla dolu bir odada dolaşır gibi; tozlu perdelerin ardında saklı…
İsmail Kocatürk’ün *Naftalin Kokulu Güller*’i, sessizliğin ve yalnızlığın ağır bastığı anlarda yüreğe sızan bir hikâye. Her satır, kaybolan anılarla dolu bir odada dolaşır gibi; tozlu perdelerin ardında saklı kalan duygular, birdenbire ışığa çıkıverir. Rakı kadehinden süzülen hüzün, zamanla şiire dönüşür; acının bile güzelleştiği, unutulmuş şarkıların yeniden duyulduğu bir anlatıdır bu. Kitap, insanın kendine bile yabancılaştığı o ince çizgide gezinirken, aslında ne kadar yakın olduğumuzu hatırlatır. Kelimeler, tıpkı naftalinin keskin kokusu gibi, geçmişin izlerini taşıyarak bugüne sızar. Kocatürk’ün dili, süssüz ama derin; her cümle, bir iç hesaplaşmanın izlerini sürer. Yalnızlık, bazen bir kadeh rakıda erir, bazen de bir şiirin dizelerinde yeniden doğar. *Naftalin Kokulu Güller*, kaybettiklerimizi ararken bulduklarımızın hikâyesi.