Avzem Bey, kendinden emin bir tavırla "Gel otur, evladım" diye seslendi. Üzerindeki gömleğin kumaşındaki o pürüzsüz parlaklık, sanki hayat onu hiç zorlamamış gibiydi. Elleri nasırsız, yüzü çiziksizdi…
Avzem Bey, kendinden emin bir tavırla "Gel otur, evladım" diye seslendi. Üzerindeki gömleğin kumaşındaki o pürüzsüz parlaklık, sanki hayat onu hiç zorlamamış gibiydi. Elleri nasırsız, yüzü çiziksizdi; varlıklıların o kendine has, bakımlı görünüşüydü bu. Oysa yoksulların elleri, çocukken kardeş kavgalarında açılan yaralarla ya da ağır işlerin izleriyle doludur. Avzem Bey’in teninde ise böyle bir iz bile yoktu. Şaban Demir’in satırlarında, bu karşıtlıklar arasında sessiz bir gerilim yükseliyor.
