Gün batımının son ışıkları, sessiz sokaklara usulca süzülürken, evler birer birer gölgeye bürünür. Duvarlar konuşmaz, pencereler ardına kadar açılır ama içeri dolan yalnızlık, tuz kokan rüzgârla karışır…
Gün batımının son ışıkları, sessiz sokaklara usulca süzülürken, evler birer birer gölgeye bürünür. Duvarlar konuşmaz, pencereler ardına kadar açılır ama içeri dolan yalnızlık, tuz kokan rüzgârla karışır. Yeryüzü ve gökyüzü, insanın içine çöken ağırlığına tanık olur; bulutlar gibi savruluruz, bulutlar gibi yarım. Hayatın eksik kalan yanları, yürekte birikmiş hüzünle birlikte akar gider. Bu satırlarda, suskunluğun ve yalnızlığın izini sürerken, kendi yorgunluğumuzla yüzleşiriz.
