Eugène Guillevic’in dizelerinde nesneler, bir çocuğun meraklı gözleriyle yeniden keşfedilir. Onun şiiri, etrafındaki dünyayı anlamlandırma çabasının izlerini taşır; sanki her satır, kaybolmuş bir yuvanın izini…
Eugène Guillevic’in dizelerinde nesneler, bir çocuğun meraklı gözleriyle yeniden keşfedilir. Onun şiiri, etrafındaki dünyayı anlamlandırma çabasının izlerini taşır; sanki her satır, kaybolmuş bir yuvanın izini sürer. Aragon’un deyimiyle "her daim çocuk kalan" şair, sıradan eşyalara bakarken bile içlerinde saklı bir sığınak arar. Taşın, ağacın, gündelik hayatın parçası olan her şey, onun kaleminde birer anlam kazanır. Guillevic, sözcüklerle örerek kurduğu bu dünyada, kendine ait bir köşe bulmanın peşindedir. Ve sonunda, kelimelerin gücüyle, o köşeyi inşa etmeyi başarır.