14. yüzyılın son yazında, Kosova’nın uçsuz bucaksız ovaları Osmanlı süvarilerinin ayak sesleriyle çınladı. Rumeli’nin kapıları burada, 1389’un o kanlı meydanında aralandı; zaferin gölgesindeyse beklenmedik bir…
14. yüzyılın son yazında, Kosova’nın uçsuz bucaksız ovaları Osmanlı süvarilerinin ayak sesleriyle çınladı. Rumeli’nin kapıları burada, 1389’un o kanlı meydanında aralandı; zaferin gölgesindeyse beklenmedik bir trajedi yaşandı. Savaşın dumanı dağılmadan, zaferin mimarı Sultan Murad Hüdâvendigâr, bir Sırp askerin hançeriyle şehit düştü. Cesedi tahnit edilip Bursa’ya uğurlanırken, iç organları ve yüreği, bu topraklara veda etmedi. Kosova Ovası’nda, padişahın kalbinin gömüldüğü yerde yükselen türbe, "Meşhed-i Hüdâvendigâr" adıyla yüzyıllar boyu anıldı. Rumeli’nin dört bir yanından gelenler, bu sessiz şahidin başında dua edip geçmişin izlerini sürdü. Tarihin tozlu sayfalarında unutulmayan bir veda, güllerin kan rengi gözyaşlarıyla damladı toprağa.
