Sözcükler boğazında düğümleniyor, suskunluk bir ağırlık gibi çöküyor omuzlarına. Anlatmak istedikleri var, ama kelimeler bir türlü dökülmüyor dudaklarından. Karşısındakinin duyacaklarından çekiniyor, belki de…
Sözcükler boğazında düğümleniyor, suskunluk bir ağırlık gibi çöküyor omuzlarına. Anlatmak istedikleri var, ama kelimeler bir türlü dökülmüyor dudaklarından. Karşısındakinin duyacaklarından çekiniyor, belki de kendi içindeki fırtınayı açığa vurmanın dehşetiyle titriyor. Arada kalan, ne tam anlamıyla söylenebilen ne de büsbütün gizlenebilen bir gerilim; adeta iki kişi arasında asılı kalan, dokunulmaz bir muğlaklık. Ferih Yenidoğan’ın bu kısa ama yoğun romanı, iletişimin imkansızlığına, söylenemeyenin ağırlığına odaklanıyor. Kırık cümleler, yarım kalan bakışlar ve suskunluğun gürültüsü arasında kaybolan iki insan, aslında birbirine en çok bu belirsizlikle tutunuyor. Sayfalar ilerledikçe, sessizliğin de bir dil olduğu, bazen kelimelerin değil, boşlukların konuştuğu anlaşılıyor. Kırk iki sayfada toplanan bu hikâye, okuru kendi suskunluklarının derinliklerine doğru bir yolculuğa çıkarıyor.