Mirina Sar Çîrokên Mirinê

Kitap hakkında

Ne ji erdê ne jî ji ezman hawareke xêrê hebû. Di wê hewa sar de berf, wek ardê ku eleg bibe, dihat xwarê, bayê berfa erdê û ya dibarî li hev digerand û te digot gey hemû hêrs û xinca xwe ji Rustîyê reben digirt. Bager û bahozê, berf û baran di ser serê Rusti de wek ardelina as dirijand. Li havirdor û xwezayê de xênji dengê bayê hemû deng hatibn birrên û tenêbûna sevê, birçibûn û tirsa mirinê li nav hev ketibû. Rusti, di vê rewsê de û di bêbawerîya xilas- bûnê de mirina xwe difikiri. Li ser patika xwe sermahiya mirinê his dikir û êdi dizanibû ku xilasbûna wi ji wê behra berfê û tipiyê tune ye. Rêwitiya wi ya îro, bager, bahoz û berfa iro bûbû «Ruhsin» ê wi. Her wiha bêçare û bêhêvi dimine. Dilê xwe de dibêje: - Xwedê ya Rebbi, di nava vê berf û búzê de tuyê mirina sar biki para min?