Yazar, denemelerinde "ben"in sınırlarını cesurca çizer; bir övgü değil, bir yüzleşmedir bu. Kendini saklamadan, süzmeden ortaya koyar: işte ben, tüm zaaflarıyla, çelişkileriyle, çıplak haliyle. Ne bir…
Yazar, denemelerinde "ben"in sınırlarını cesurca çizer; bir övgü değil, bir yüzleşmedir bu. Kendini saklamadan, süzmeden ortaya koyar: işte ben, tüm zaaflarıyla, çelişkileriyle, çıplak haliyle. Ne bir sahiplenme ne de bir yadsıma vardır burada. Sadece "bu benim"in ağırlığını taşır her satır. Kendini över gibi görünse de aslında eksiklerini kucaklar; çünkü insan, kusurlarıyla var olur. Yazar da bu gerçeği kabullenir, hatta kutlar. "Gelin, hep birlikte kusurlarımıza bakalım" der gibidir. Ne abartılı bir özgüven ne de sahte bir alçakgönüllülük; sadece insanın ta kendisi.
