Uzak bir diyara savrulan bir "sen" var bu sayfalarda; soğuk rüzgârlar gibi ansızın çekip giden, ardında yalnızca buz tutmuş bir sessizlik bırakan. Canan Keser’in kaleminden dökülen *Mevzu Serin*, kaybın ve…
Uzak bir diyara savrulan bir "sen" var bu sayfalarda; soğuk rüzgârlar gibi ansızın çekip giden, ardında yalnızca buz tutmuş bir sessizlik bırakan. Canan Keser’in kaleminden dökülen *Mevzu Serin*, kaybın ve özlemin diliyle konuşuyor. Her cümle, kopup gidenin ardından geride kalan boşluğu sarıyor; bir yandan da o boşluğun içine sızan, inatla direnen bir sevgiyi fısıldıyor. Kısa ama derin, sade ama vurucu. Sanki bir nefes alıp veriş kadar yakın, bir kış sabahı kadar uzak. Kayıp, yalnızlık ve umudun iç içe geçtiği bu metin, okurunu kendi acılarına ve tesellilerine doğru sessiz bir yolculuğa çıkarıyor.
