İnsanın yüreğinde bir tutku, bir bağlılık gizlidir; kimi zaman sevince, kimi zaman hüznün derinliklerine uzanır bu duygu. Sevdiğimiz her şey, ruhumuzda bir yankı bırakır; o yankıya kapıldıkça, kendimizi onun…
İnsanın yüreğinde bir tutku, bir bağlılık gizlidir; kimi zaman sevince, kimi zaman hüznün derinliklerine uzanır bu duygu. Sevdiğimiz her şey, ruhumuzda bir yankı bırakır; o yankıya kapıldıkça, kendimizi onun büyüsüne kaptırırız. Aşk da bir tür büyü değil midir? Ya da acı, yalanlar arasında savrulan bir ruhun çığlığı... Hayal, insana en çok yakışan kanattır; gökyüzü ise o kanatların ulaştığı sonsuzluk. Dua, o gökyüzünde açılan bir kapıdır; hakikate giden yolda bir ışık. Bu yolculukta bazen gökyüzü özgürlüğü fısıldar, özgürlük gönlün kapılarını aralar, gönül ise aşkın sırrını sunar. Aşk, hakikatin peşinden koşan bir yolcu gibidir; hakikat ise insanı kendi özüne, yaratıcısına ulaştıran bir köprü. Ve sonunda anlarız ki, meftun olmak, aslında kendimizi bulmanın ta kendisidir.