1990’ların o tozlu, samimi sokaklarında İstanbul, sekiz milyon insanın arasında kaybolup giden bir yürekle çarpıyordu. Kasetçilerden yükselen arabesk sesler, sobada çıtırdayan kestaneler, bayramlarda elden ele…
1990’ların o tozlu, samimi sokaklarında İstanbul, sekiz milyon insanın arasında kaybolup giden bir yürekle çarpıyordu. Kasetçilerden yükselen arabesk sesler, sobada çıtırdayan kestaneler, bayramlarda elden ele dolaşan o simli kartpostallar... Hatıraların henüz dijitalleşmediği, dostlukların mektuplarla pekiştirildiği, aşkların şiirlerle anlatıldığı günler. İşte bu atmosferde, kimsenin yüzünü bilmediği bir delikanlı, Osman, kentin dört bir yanına küçük notlar bırakıyordu. Ağaçlara, duvarlara, belki bir gün sevdiğinin eline geçer umuduyla iliştirdiği dizeler... Gerçek hayat, masallardaki gibi değildi; dağları delmek, devleri yenmek sadece hikayelerde kalmıştı. Ama o, yüreğindeki yangını kağıda dökerken, adını bile duymayan bir şehre umut serpiyordu. Meçhul Delikanlı, yokluğun içinde bile var olmanın, sevmenin ve direnmenin öyküsüydü.
