Paris’e adımını attığında Tzara’nın karşısında çoktan şekillenmiş bir isyan vardı: Breton ve çevresi, Lautréamont’un dizelerinde, Roussel’in tuhaf dünyasında, Vaché’nin yıkıcı mizahında buldukları enerjiyle…
Paris’e adımını attığında Tzara’nın karşısında çoktan şekillenmiş bir isyan vardı: Breton ve çevresi, Lautréamont’un dizelerinde, Roussel’in tuhaf dünyasında, Vaché’nin yıkıcı mizahında buldukları enerjiyle, her şeyi yerle bir etmeye kararlıydı. 1919’da Breton ve Soupault, düşüncelerini filtrelemeden kâğıda dökmeye başladılar; zihinlerinin akışına teslim oldular. Ortaya çıkan *Manyetik Alanlar*, bilinç altının sınırsızlığını keşfe çıkan bir manifesto gibiydi. "Gökyüzünü kaplayan kanatların gölgesinde nefesimiz kesilecek, ama biz o misk kokusuna teslim olmayacağız. Çan sesleri kulaklarımızı doldururken, korkunun bizi ele geçirmesine izin vermeyeceğiz." Sözcükler, bir çağın patlamaya hazır gerilimini taşıyordu.
