Bu satırlarda, bir halkın sessiz çığlığı yankılanıyor. Topraklarından kopup gelen, kapı eşiklerinden içeri sızan açlığın soğuk nefesi hissediliyor. Tarlalardan yükselen umutsuzluk, sokaklarda yankılanıyor…
Bu satırlarda, bir halkın sessiz çığlığı yankılanıyor. Topraklarından kopup gelen, kapı eşiklerinden içeri sızan açlığın soğuk nefesi hissediliyor. Tarlalardan yükselen umutsuzluk, sokaklarda yankılanıyor; evlerin camlarına yaslanan çocuk gözleri ise hiç silinmeyecek izler bırakıyor. Adem Turan’ın kaleminden dökülen bu kısa ama derinlikli roman, unutulmuş bir acıyı yeniden hatırlatıyor. Kıtlığın gölgesinde kaybolan hayatları, sessiz çığlıkları ve umudun kırılgan ışığını anlatıyor. Her kelimesi, bir halkın hafızasına kazınmış gerçeği taşıyor.
