İsmail Çakmak’ın kaleminden dökülen bu satırlar, bir yüreğin zincirlerini anlatıyor. Sevda, burada yalnızca bir duygu değil; kapalı kapılar ardında soluk alan, nefes alan bir mahkûmiyet. Gözler, artık tek…
İsmail Çakmak’ın kaleminden dökülen bu satırlar, bir yüreğin zincirlerini anlatıyor. Sevda, burada yalnızca bir duygu değil; kapalı kapılar ardında soluk alan, nefes alan bir mahkûmiyet. Gözler, artık tek kaçış noktası; dışarıya açılan son pencere. Her kelime, bir hücrenin duvarlarına kazınmış gibi ağır, her cümle, aşkın sonsuzluğuna mahkûm edilmiş bir ruhun feryadı. Çıkış yok, müebbet bir tutsaklık bu; ama sevda, zincirleri bile güzelleştiren bir lanet. Sözcükler, acıyı ve umudu aynı anda taşıyor, okuru içine çekip bırakmıyor. Karanlıkta parlayan tek ışık, belki de o gözlerin yansıttığı aydınlık.
