Ali Özdemir’in *Lirikler ve Hüzünler*’inde zaman, imgelerle dans ederken bir yandan da kırılır. Şiirler, adeta bir nehrin akıntısına kapılmış gibi, geçmişin tozlu yollarında gezdirir okuru. Telli Senem’in…
Ali Özdemir’in *Lirikler ve Hüzünler*’inde zaman, imgelerle dans ederken bir yandan da kırılır. Şiirler, adeta bir nehrin akıntısına kapılmış gibi, geçmişin tozlu yollarında gezdirir okuru. Telli Senem’in öfkesi, Rüstem’in zalimliği, Şubat’ın soğuk nefesiyle doğan cemreler; hepsi birer iz bırakır satırlarda. Kelebek kozasının içindeki sessizlik, çoğalmanın eşiğinde titreşir. Her dize, bir anıyı canlandırırken, hüznü de beraberinde getirir. Kısa ama yoğun sayfalar, okuru kendi içine çeker; orada, sözcüklerin ardında saklı kalanları buldurur.
