Bu şehirde yaşamak, bir nevi sessiz bir teslimiyete dönüşmüş. Göz göre göre batan gemiler gibi, insanlar da kendi sonlarını hazırlıyor; kimi umutsuzluktan, kimi çaresizlikten, kimi de artık dayanacak gücü…
Bu şehirde yaşamak, bir nevi sessiz bir teslimiyete dönüşmüş. Göz göre göre batan gemiler gibi, insanlar da kendi sonlarını hazırlıyor; kimi umutsuzluktan, kimi çaresizlikten, kimi de artık dayanacak gücü kalmadığından. Aynalar kırık, yansımalar bulanık; herkes kendi kabuğuna çekilmiş, suskun. Ağaçlar bile kök salmaktan vazgeçmiş, rüzgârla savrulup gidiyor. Kimisi kalem olurken, kimisi tabuta dönüşüyor bu hikâyede. Adalet bir hayal, adaletsizlik ise her gün yeniden doğrulanan bir gerçek. Gazeteler manşetlere sığdıramıyor bu sessiz çığlığı, ama kimse kulak vermiyor. İp gerili, sandalye sallanıyor; düşmek için son bir itişe ihtiyaç var sadece. Ve o itiş, herkesin kendi ellerinde.
