Kahkahası soğuktu, gözlerinde hiçbir sıcaklık yoktu. "Alaaddin Ali, seni yalnızca hayatta tutacak kadarını öğretti," dedi alayla. "Şamanlık sınavını geçesin diye. Kam Tigin ise şifa gücünü verdi sana. Ama…
Kahkahası soğuktu, gözlerinde hiçbir sıcaklık yoktu. "Alaaddin Ali, seni yalnızca hayatta tutacak kadarını öğretti," dedi alayla. "Şamanlık sınavını geçesin diye. Kam Tigin ise şifa gücünü verdi sana. Ama unutma: kara şaman şifacı olmaz. Seni eksik bıraktılar. Ne Erlik’in gazabından korunacak gücün var ne de onun hizmetkârlarına boyun eğecek kadar zayıfsın. Oysa sen yer altının efendisi olmalıydın. Ruhları çağırmalı, onlarla konuşmalı, tüm sırlara vakıf olmalı ve onları emrine almalısın." Mektuplar bir o yana bir bu yana uçuşurken, şehirler bir bir düşüyordu. Sahipkıran ile Yıldırım, birinin zaferi diğerinin sonu demekti. Biri her şeyini yitirecek, diğeri ise tahtını sağlamlaştıracaktı. Şaman, beklenen rolü ile kendi yolunu bulma çabası arasında sıkışmıştı. Karamanoğlu, amacına ulaşmak için geçmişin gizemli izlerini sürerken, beklenmedik umutlarla karşılaşıyordu. Osmanoğlu ise sorumluluklarının ağırlığı.
