Acının sesi kısıldıkça geriye yalnızca suskunluk kalıyor. Kuşlar, sanki bir daha dönmemek üzere kanat çırparak uzaklaşıyor gökyüzünde. Gölün kıyısında, yalnızca o ve acıyan yanı var artık. Bahçesinde…
Acının sesi kısıldıkça geriye yalnızca suskunluk kalıyor. Kuşlar, sanki bir daha dönmemek üzere kanat çırparak uzaklaşıyor gökyüzünde. Gölün kıyısında, yalnızca o ve acıyan yanı var artık. Bahçesinde kardelenler solgun, adeta yaşamın kendisi çekiliyor köklerinden. Göçmen kuşlar su içmeyi unutmuş, uçuşları bir vedaya dönüşmüş. Her şey, bir ayrılışın izlerini taşıyor; rüzgârda savrulan yapraklar gibi. Sözcükler bile ağırlaşıyor, anlamını yitiriyor zamanla. İçinde bir boşluk, dışında ise sessizliğin hüküm sürdüğü bir dünya... Acı, bazen en derin yalnızlığı doğuruyor.
