Günler uzadıkça içindeki o ağırlık da büyüyor sanki. Hasret, artık bir gölge gibi peşini bırakmıyor; her adımda, her nefeste onunla birlikte yürüyor. Belki de zamanı geldi, bu hüznün zincirlerini kırmanın…
Günler uzadıkça içindeki o ağırlık da büyüyor sanki. Hasret, artık bir gölge gibi peşini bırakmıyor; her adımda, her nefeste onunla birlikte yürüyor. Belki de zamanı geldi, bu hüznün zincirlerini kırmanın. Papatyaların arasında kaybolmak, atların sırtında uçarcasına uzaklara gitmek... Öyle bir an gel ki, ölüm bile susup dinlesin seni. "Lal", sessizliğin içindeki fısıltıları, yüreğin en derin köşelerinde saklı kalanları kelimelere döküyor. Burak Karakuş’un kaleminden dökülen her satır, bir nefes alıp veriş kadar doğal, bir gözyaşı damlası kadar gerçek.
