Sözcükler boğazında düğümlenirken suskunluk, zehirli bir duman gibi ciğerlerini sarıyordu. Göz göze geldikleri o an, aralarında kopan fırtınayı hissetmemek imkânsızdı. Ne bir kelime, ne bir hareket; yalnızca…
Sözcükler boğazında düğümlenirken suskunluk, zehirli bir duman gibi ciğerlerini sarıyordu. Göz göze geldikleri o an, aralarında kopan fırtınayı hissetmemek imkânsızdı. Ne bir kelime, ne bir hareket; yalnızca ağırlaşan, nefes almayı zorlaştıran bir sessizlik. Sanki konuşsalar, her şey paramparça olacakmış gibi. İçinde birikenler, dışarı taşsa dünyayı yerinden oynatacakmışçasına bir gerginlik. Hatice Uzmansel’in *Lâ Zaman*’ı, bilinç akışının derin sularında sürüklenen bir yolculuk. Duyguların, düşüncelerin ve suskunluğun arasında sıkışıp kalan iki insanın hikâyesi, okuru da aynı boğucu havanın içine çekiyor. Her satır, sessizliğin çığlıklarına dönüşüyor; her suskunluk, patlamaya hazır bir bomba gibi tıklıyor. Zamanın durduğu, kelimelerin yetmediği o ince çizgide, gerilim hiç soluk aldırmıyor.