İnsanın en derin acısını kelimelere dökmek, bazen imkansızlaşır. Çiçek açmadan solan bir umudun hüznü, boğazda düğümleniverir; dil, bu sessizliği anlatmaya yetmez. Saynur Altay’ın satırlarında, bu suskunluğun…
İnsanın en derin acısını kelimelere dökmek, bazen imkansızlaşır. Çiçek açmadan solan bir umudun hüznü, boğazda düğümleniverir; dil, bu sessizliği anlatmaya yetmez. Saynur Altay’ın satırlarında, bu suskunluğun izleri var. Kırılgan bir dokunuşla örülmüş sayfalar, okurunu sessizliğin gürültüsüne davet ediyor. Her cümle, yarım kalmış bir nefes gibi; okuyan, kendi hüznünü buluyor satır aralarında. Kısa ama yoğun bir yolculuk sunan bu eser, insanın içindeki gizli yaraları usulca açığa çıkarıyor.