Kimsesizliğini, evin içinde yankılanan kendi ayak seslerinden; yetimliğini ise eşyaları eskiciye satılan, kiraya verilen baba ocağına artık gidemeyişinden tanıyordu. Burada kalmak… Yaşamak değil, çürümektir…
Kimsesizliğini, evin içinde yankılanan kendi ayak seslerinden; yetimliğini ise eşyaları eskiciye satılan, kiraya verilen baba ocağına artık gidemeyişinden tanıyordu. Burada kalmak… Yaşamak değil, çürümektir. İsa’nın ve amcasının ona vaat ettiği “hayat”, aslında süslü bir mezardan ibaretti. Titreyen ellerini kalbine koydu. Eğer bu mülk, bu toprak, bu binalar onun boynundaki ilmeği sıkılaştırıyorsa, o ilmeği ancak elleriyle gevşetebilirdi.