Gece yarısının sessizliğinde, hüzün bir tohum gibi toprağa düşer; ama alevini söndüren, özlemin küllerinden geriye hiçbir iz bırakmaz. Karanlıkta yol almak kolay değildir, ne var ki inanç, pusulamızda…
Gece yarısının sessizliğinde, hüzün bir tohum gibi toprağa düşer; ama alevini söndüren, özlemin küllerinden geriye hiçbir iz bırakmaz. Karanlıkta yol almak kolay değildir, ne var ki inanç, pusulamızda parıldayan tek ışıktır. Mavi gökyüzünün ilk ışıklarıyla gülen sabah, ardında sönmeyen bir sevda bırakır; bu sevda, bazen isyana dönüşen bir umuttur. Yorgun adımlarla ilerlerken bile, gecenin uzunluğuna rağmen dönüp bakmaz yürek; çünkü aydınlığın vaadi, her adımda yeniden doğar.