Kimi zaman bir fincan kahve, sıradan bir alışkanlık olmaktan çıkar; içindeki özlemi büyütür insanın. Tıpkı o kadının gülüşü gibi. Kestane rengi saçları alacakaranlıkta kızıla çalarken, esmer teni ışıkta…
Kimi zaman bir fincan kahve, sıradan bir alışkanlık olmaktan çıkar; içindeki özlemi büyütür insanın. Tıpkı o kadının gülüşü gibi. Kestane rengi saçları alacakaranlıkta kızıla çalarken, esmer teni ışıkta parıldar, çekik gözleri her bakışında yeni bir hikâye anlatırdı. Sesi, dudaklarından dökülen her kelimeyle insanı büyüler, bir daha dinlemek için can atarsın. Onu sevmek, bir kahve bekler gibi sabırsızlıkla dolu anlara dönüşmüştü; her ayrılık, bir sonraki kavuşmanın hayaliyle geçerdi. Aşk da böyle değil midir zaten? Beklemekle beslenen, özlemle büyüyen...
