Yazmak, içimdeki sessizliği bir anahtar gibi çevirip beklemiş sözcükleri serbest bırakmaktır. Kelimeler, birbirlerini özledikleri için değil, saklandıkları yerden çıkmaya korktukları için susarlar çoğu zaman…
Yazmak, içimdeki sessizliği bir anahtar gibi çevirip beklemiş sözcükleri serbest bırakmaktır. Kelimeler, birbirlerini özledikleri için değil, saklandıkları yerden çıkmaya korktukları için susarlar çoğu zaman. Rüyalarımda cümleler belirir; anlamları belirsiz, ama ritimleri kesin. Bir ezgi gibi kulaklarıma dolanır, düşmeden önce zihnimde dans ederler. Bazen onları yakalamak için acele ederim, bazen de sessizce birikmelerini izlerim. Yazmak, uykudan uyandıran bir fısıltı gibidir; dudakları kuruyan birinin gece yarısı suya uzanması gibi, ben de kalemimi ararım. En sevdiğim an, içimden geldiği gibi, düzeltme ihtiyacı duymadan yazabildiğim andır. Rüzgârın saçlarımda dolaştığını hissetmek, salıncakta sallanan bir çocuğun neşesini izlemek gibi... Kelimeler de bazen böyle özgürce savrulur, bazen de bekler. Ama her zaman bir nedeni vardır.