1932’den itibaren on sekiz yıl boyunca camilerin minarelerinden yükselen ezan, alışılmışın dışında bir dille okundu. Devletin kararıyla Türkçeleştirilen bu çağrı, pek çok Müslüman için yüreklerinde derin bir…
1932’den itibaren on sekiz yıl boyunca camilerin minarelerinden yükselen ezan, alışılmışın dışında bir dille okundu. Devletin kararıyla Türkçeleştirilen bu çağrı, pek çok Müslüman için yüreklerinde derin bir sızıya dönüştü. Camilerin bir kısmı kapatıldı, bazıları ahıra çevrildi, bir kısmı ise parti binalarına dönüştürüldü. Minareler, zoraki bir değişimin sessiz tanıkları oldu. Ta ki 1950’ye kadar. Demokrat Parti’nin “Yeter! Söz milletindir” sloganıyla kazandığı seçim zaferi, halkın iradesini Meclis’e taşıdı. Artık ezan, dileyenin dilediği dilde okuyabileceği bir özgürlüğe kavuşmuştu. Ve insanlar, gönüllerinden kopan o eski sesi tercih etti: “Allahu ekber.” Bu karar, sadece bir ibadet dilinin geri dönüşü değil, vicdanların da özgürleşmesiydi. Adnan Menderes, bu kararın mimarı olarak hafızalara kazındı. Bugün bile ezanlar okunduğunda, onun adı anılır. Tarihin tozlu sayfalarında kaybolmayan bu an, Mustafa.
