Kur’an-ı Kerim, sadece indiği ana hitap eden bir metin mi, yoksa zamanın katmanları arasında köprüler kuran dinamik bir inşa süreci midir? Klasik tefsir birikiminde geçmişe dair atıflar çoğunlukla kıssa ve…
Kur’an-ı Kerim, sadece indiği ana hitap eden bir metin mi, yoksa zamanın katmanları arasında köprüler kuran dinamik bir inşa süreci midir? Klasik tefsir birikiminde geçmişe dair atıflar çoğunlukla kıssa ve haber boyutlarıyla, geleceğe dair işaretler ise gaybî haberler çerçevesinde ele alınmıştır. Bu çalışma, söz konusu zengin birikimi göz önünde bulundurarak Kur’an’daki geçmiş ve gelecek atıflarını pasif birer bilgi aktarımı olmaktan çıkarıp; nüzûl vasatının tarihsel gerçekliği ile metnin anlamsal bütünlüğü arasında kurulan canlı bir “zaman köprüsü” olarak yeniden konumlandırıyor. Geçmişin tecrübesini ve geleceğin kaçınılmaz vaadini “şimdi”nin inşasında birer retorik araç olarak kullanan vahyin, muhatabının zihin dünyasını nasıl şekillendirdiğini yapısal ve anlamsal bir titizlikle mercek altına alıyor. Vahyin inşai dilini, anlatı stratejilerini ve dilsel gücünü analitik bir perspektifle yeniden keşfetmek isteyen araştırmacılar ve tefsir meraklıları için özgün bir başvuru kaynağı…