‘Kuşkusuz, benim toprağımdandı Picasso yoksa nasıl çizerdi böylesine paramparça olmuş kadın yüzlerini.’ Ateşe düşmüş kadın yüreklerine dair en canlı yansımaların, hayatın en içinde yeraldığı yerdir bu ülke. Ve…
‘Kuşkusuz, benim toprağımdandı Picasso yoksa nasıl çizerdi böylesine paramparça olmuş kadın yüzlerini.’ Ateşe düşmüş kadın yüreklerine dair en canlı yansımaların, hayatın en içinde yeraldığı yerdir bu ülke. Ve bu ülkedir ki kadınının “sofradaki yeri, öküzünden sonra” gelendir. Her yaşın, her konumun, her ruhun, her bedenin ayrı bir acısıyla tökezleyen yüreklerin bu yaralı sahipleri, anne, abla, teyze, gelin, nine, eş ya da sevgililik vasıflarına bakılmaksızın, hayatın her alanında ve toplumun her katmanında yeralan hastalıklı bir sürecin kurbanları olmaktan çoğunlukla kurtulamamaktadırlar. Bilsen Başaran’ın “Kül Kadınlar”a adadığı bu öyküler, kadının toplumsal yapımızdaki yerini bir kere daha gözden geçirmemizi sağlayacak bir niteliğe sahiptir.
