Yorulduğunda hep aynı yere çıktı; hayata uzaktan bakabildiği o tepeye... Küçük Pencerem’e. Şimdi artık oradaydı. Bakmayı öğrendiği yerde. Bir baba yokluğunun iki kuşak boyunca sürdüğü yerde, bir öğretmenin…
Yorulduğunda hep aynı yere çıktı; hayata uzaktan bakabildiği o tepeye... Küçük Pencerem’e. Şimdi artık oradaydı. Bakmayı öğrendiği yerde. Bir baba yokluğunun iki kuşak boyunca sürdüğü yerde, bir öğretmenin hikâyesi. Hayatın insan üzerinde bıraktığı izlere, insan ilişkilerine ve yaşanmışlıkların sessiz hikâyelerine ilgi duyan Coşkun, bu eserinde hayatın içinden süzülen duyguları ve insan hikâyelerini okurla buluşturmayı amaçlamaktadır. Zaten bütün yolumun adı oydu… UMUT “Vaktiniz varken birbirinize sarılın, yarın vaktiniz olur sarılacak kimseniz olmaz.” A. KERİM COŞKUN