İnsanın serüveni, tıpkı bir tohumun toprağa düşüşü gibi başlar. İlk yağmurla canlanır, rüzgârda sallanırken büyümeye koyulur. Güneşin altında boy atar, gençliğin coşkusuyla savrulur; "her şey bitti" sanırken…
İnsanın serüveni, tıpkı bir tohumun toprağa düşüşü gibi başlar. İlk yağmurla canlanır, rüzgârda sallanırken büyümeye koyulur. Güneşin altında boy atar, gençliğin coşkusuyla savrulur; "her şey bitti" sanırken aslında yolun daha başındadır. Olgunlaşmak, başını eğip beklemeyi bilmektir – tıpkı başak gibi. Hasat vakti geldiğinde, ezilmekten korkmaz; çünkü un olmak, ayrışmak ve yeniden şekillenmek demektir. Suyla buluşup mayalanır, yoğrulurken "artık hazırım" der ama ateşte pişmeden lezzet vermez. Zamanı geldiğinde, evrenin diliyle hakikati fısıldar: Gerçek kıvam, sabırla ve teslimiyetle kazanılır.