“Çocuk eğitimi söz konusu olduğunda, onlara küçük erdemlerin değil, büyük erdemlerin öğretilmesi gerektiğini düşünüyorum. Tasarrufu değil, cömertliği ve paraya kayıtsız kalmayı; ihtiyatı değil, cesareti ve…
“Çocuk eğitimi söz konusu olduğunda, onlara küçük erdemlerin değil, büyük erdemlerin öğretilmesi gerektiğini düşünüyorum. Tasarrufu değil, cömertliği ve paraya kayıtsız kalmayı; ihtiyatı değil, cesareti ve tehlikeyi küçümsemeyi; kurnazlığı değil, açıklığı ve hakikat sevgisini; diplomasiyi değil, insan sevgisini ve kendini adamayı; başarı arzusunu değil, olma ve bilme arzusunu öğretmeliyiz onlara.” Anı, deneme ve kişisel anlatı arasında dolaşan ve 1944-1960 yılları arasında yazılmış bu metinlerde Ginzburg eğitimi, aileyi ve insanın iç dünyasını yeniden düşünmeye çağırıyor. Başarıyı ve parayı merkeze alan bir dünyanın karşısına cesareti, cömertliği ve yaşam sevgisini koyarken çocuk yetiştirmeye ilişkin bildik kalıpları da tersyüz ediyor: Meselenin ne disiplin ne de başarı olduğunu, aslolanın çocuğun kendi yönünü bulabilmesi ve yaşamla kurduğu bağı koruyabilmesi olduğunu söylüyor. Savaşın korku ve yoksullukla açtığı yaralar, kayıplar, kadın ve anne olmanın karmaşık deneyimi… hepsi, Natalia Ginzburg’un bu sayfalarda ustalıkla kurduğu –hem mütevazı hem de görkemli– bir hikâyenin parçaları. #italyanedebiyatı #aile #kayıp #çocuk #aşk #annelik #kadınyazını
