İçimde durmadan yükselen feryatlar susabilse, belki gözyaşlarım akardı. Bir şiirin satırlarında kaybolurken bulutları rüzgârın kirpiklerine bağlamayı, ütopyasını yitirmiş bir Filistinli çocuğun eline umut…
İçimde durmadan yükselen feryatlar susabilse, belki gözyaşlarım akardı. Bir şiirin satırlarında kaybolurken bulutları rüzgârın kirpiklerine bağlamayı, ütopyasını yitirmiş bir Filistinli çocuğun eline umut ipini tutuşturmayı, serin bir meltem gibi yüreğini okşamayı isterdim. Keşke bu içimdeki hıçkırıklar dinebilse, insanların kardeş olduğuna inanabilseydim. Habil ile Kabil’in gölgesi düşmese aklıma, kağıda dokunduğumda dilim tutulmasa... Hakkarili bir çocuğun huzursuz uykusuna, ılık sözcükler dökülse dudaklarımdan. Ah, içimdeki o ağıtlar bir susabilse, sevinçlerime kucak dolusu gözyaşı akıtabilseydim.