Dışarıda bir hüzün dalgası geziniyor sanki; sessizliğin içinden yükselen, duyulur duyulmaz kalbe işleyen bir uğultu. Oysa yalnızlık da bir tür sığınak değil mi? İnsan bazen kendi içine çekilir, bazen de…
Dışarıda bir hüzün dalgası geziniyor sanki; sessizliğin içinden yükselen, duyulur duyulmaz kalbe işleyen bir uğultu. Oysa yalnızlık da bir tür sığınak değil mi? İnsan bazen kendi içine çekilir, bazen de kaçamak bakışlarla kendini avutmaya çalışır. Peki ya bu alacakaranlıklar, bu batan güneşlerin ardında bıraktığı gölgeler neden hep gülünç kaçmaya çalışır? Sanki her şeyin bir anlamı var da, biz onu göremiyoruz. Ersin Kartal’ın dizelerinde kaybolanlar, yalnızlığın ve anlamsızlığın kıyısında gezinenler için bir ayna sunuyor bu kitap. Kırık dökük imgeler, yarım kalan cümleler ve içten içe sızlayan bir melankoli... Her satır, sessizliğin içinde patlayan bir çığlık gibi.