Yaşamın karmaşasında doğruyu yanlıştan ayırmak, sandığımızdan daha zor olabiliyor. Kaybettiklerimiz, ardımızda bıraktıklarımız, zamanla içimizde biriken sessiz acılar... Bazen farkında olmadan…
Yaşamın karmaşasında doğruyu yanlıştan ayırmak, sandığımızdan daha zor olabiliyor. Kaybettiklerimiz, ardımızda bıraktıklarımız, zamanla içimizde biriken sessiz acılar... Bazen farkında olmadan eksikliklerimizle yüzleşirken, yüreğimizi de incitiveriyoruz. O eski günlerin tadı kalmamış artık; iki kare fotoğrafta bile samimiyetsiz gülümsemeler, yapmacık duruşlar kendini ele veriyor. Gençler ne yapsın, büyükler ne etsin... Birlik beraberlik duygusu da yavaş yavaş solarken, elimizden kayıp giden ipin ucunu tutan kalmamış gibi. Sorumluluklarımız artarken, bir bakmışız farkında olmadan sorumsuzluklarımızı büyütmüşüz. Belki de duygularımızın bu denli derin ve karmaşık olması, bizi bu kadar ağır hissettiriyor. Anlamak için bazen sadece yaşamak yetiyor; hayatın labirentlerinde kaybolmadan, kendimiz olarak çıkmak... Geçmişin izleri, içimizde bıraktığı yaralar ve umutlarla dolu bu yolculukta, en kıymetli yanımız belki.