Oğuz Erden’in kaleminden dökülen bu satırlar, karanlığın kıyısında gezinen bir zihnin fısıltılarına dönüşüyor. Hafızanın gölgelerinde kaybolan anlar, isyanın yer altından yükselen sesleri, arzulara hükmeden…
Oğuz Erden’in kaleminden dökülen bu satırlar, karanlığın kıyısında gezinen bir zihnin fısıltılarına dönüşüyor. Hafızanın gölgelerinde kaybolan anlar, isyanın yer altından yükselen sesleri, arzulara hükmeden gizemli buyruklar... Her kelime, bir heykeltıraşın mermeri yontması gibi, düşüncenin fazlalıklarını sıyırıp geriye yalnızca çarpıcı imgeleri bırakıyor. Şairin yalnızlığı, bu imgelerle birleşip zihnimizin kapısını aralıyor; bir cinnet yağmuru gibi üzerimize yağıyor. Acının derinliklerinden doğan bir dervişlik, ateşin vahşi dansı arasında biçimleniyor. Bulantıyı çağırmak, bir coşkuya dönüşüyor burada. Şair olmak, giyotinin kellelere inerken beyinde yarattığı o keskin sancıyı taşımak demek. Peki ya sen, okur? Seslerin değişen fonunda çığlıklarını duyabilecek misin? Yılanların çatallı dilinden dökülen kabusların karnavalında cesaretle dans edebilecek misin? Korkunun sırtına ürpermeden binmeye cesaretin var mı?
