Hayat bazen öyle bir düğüme dönüşür ki, çözmek için değil, anlamak için uğraşır insan. Leyla Demir’in *Kördüğüm*’ü, bu karmaşanın tam ortasında açan bir çiçek gibi; kokusu sizi sararken, yaprakları arasında…
Hayat bazen öyle bir düğüme dönüşür ki, çözmek için değil, anlamak için uğraşır insan. Leyla Demir’in *Kördüğüm*’ü, bu karmaşanın tam ortasında açan bir çiçek gibi; kokusu sizi sararken, yaprakları arasında kaybolduğunuz bir yolculuğa çağırıyor. Her satır, taze bir şeftalinin tadını andıran bir sıcaklıkla dokunuyor yüreğe. Sanki bir kuşun kanat çırpışı kadar hafif, ama aynı zamanda bir define haritasının gizemli kıvrımları kadar derin. Roman, varoluşun o ince çizgisinde geziniyor; sevinçle hüzün, umutla kaygı arasında salınan bir sarkaç gibi. Her sayfada yeni bir köşe dönüyorsunuz, her cümlede biraz daha içine çekiliyorsunuz. Gelincik tarlalarında koşarken buluyorsunuz kendinizi, sonra birden bire bir korsanın haritasını takip ederken. Öyle ki, sonunda fark ediyorsunuz: asıl define, yolculuğun kendisiymiş.
